مىتواند نمود ورضاى منعم حاصل مىتواند فرمود « 1 » ويا خود به جهت دفع كه به صدقات وخيرات ، دفع بليّات مىتواند كردن . يازدهم استبشار بر محفوظ ماندن از شرور آفات زمان كه آن نعمتي بس بزرگ است . دوازدهم اظهار بشاشت و « 2 » ذكر لفظ شكر بر توفيق صدور هر طاعتي وحصول هر معرفتي از جملهء اينها كه مذكور شد . ومزيد بسط در تحقيق اين أبواب آن است كه چون به معونت معين « 3 » توفيق ، عين بصيرت بنده از رشحات عيون عنايت ورشاش انهار هدايت مموّه گردد وضمير منير أو از خبيئات « 4 » شئونات وخفيات مراتب ظهورات به ملاحظهء أنوار تجليّات آگه شود وبه عين عيان بر عين هر ذرّه‌اى « 5 » از عيان ، چندين هزار نعمت ظاهري وباطني از ايجاد واعدام أسباب ووسايط متجدّد بيند وبر عدم تباهى « 6 » نعم وتوالى آثار كرم وفيوض الهى كماهى اطلاع يابد وبه تخصيص كه اشعهء آفتاب معرفت اسرار بنيت وأطوار خلقت أبدان انساني وكيفيّت انشعاب وارتباط عظام ورباطات وعروق وأوتار واغشيه وغضاريف وتأليف اينها ونهاد امعا وجريان أخلاط حاصله از كيموس وكيلوس غذا وازدواج لطايف روحاني به كثايف جسماني وتصرّف نفس رحماني در ابشات ( ؟ ) جواهر نفوس وعقول وبه فرع انشعاب ماهيات هر يك از مكمن أصل الأصول از مطلع باطن وى ساطع ولامع گردد ودر اين حين أو را سه حال دست دهد : اوّل كمال محبّت منعم ؛ چه دأب است كه چون كسى را از يكى جزوى انعامى رسد على الخصوص « 7 » كه بىوسيله وسبقت خدمتي ويا معرفتي باشد موجب « 8 » محبّت عظيم گردد نسبت با منعِم از منعَم عليه . فكيف كه نعمتي خطير وفيضى بىنظير بدو رسد « 9 » ويقين است كه آنچه از نعمت

--> ( 1 ) . ف : نمود . ( 2 ) . ف : به . ( 3 ) . ف : همين . ( 4 ) . ف : خيبات . ( 5 ) . ف : ذرّه . ( 6 ) . ف : تناهى . ( 7 ) . ف : خاصه . ( 8 ) . ف : باعث . ( 9 ) . ف : رسد بدو .